Waarom ik niet in slaap kon vallen
Al zolang als ik me kan herinneren heb ik problemen met in slaap vallen. Toen ik klein was, was het mijn angst voor het donker die me wakker hield. Maar de reden voor mijn slapeloosheid veranderde toen ik ouder werd. Een stemmetje in mijn hoofd, dat enkel leek op te duiken wanneer ik echt wilde slapen, werd de nieuwe boosdoener.
Het was een nieuwsgierig stemmetje, het dacht aan nieuwe uitvindingen zoals speciale zonnebrillen. Deze zonnebrillen zouden je in het donker laten zien en zouden je de duisternis kunnen laten controleren. Op die manier zou het kinderen helpen met stap voor stap hun angst voor het donker te overwinnen. Het stemmetje was ook moedig. Het wilde de wereld verbeteren. Eén van de gekke ideeën van het stemmetje was om de wereld rond te reizen en met daklozen te praten. Het stemmetje was ook eerlijk, ik vond hem misschien zelfs een beetje te eerlijk. Het leek alsof het stemmetje mij beter kende dan ikzelf.
Maar het stemmetje paste niet bij wie ik overdag was. Ik had een goede reputatie als aardige student die hoge punten haalde, maar ik was nogal verlegen. Dat was wie ik was, ik wilde niet dat dit stemmetje in het licht gezien werd, dus begroef ik het stemmetje in de grond. Onwetend dat het een zaadje was, klaar om te ontkiemen.
Een oproep in de Ardennen
De middelbare school eindigde en ik startte aan mijn studie bio-ingenieurswetenschappen aan de universiteit. Rond dezelfde tijd herontdekte ik mijn passie voor boeken. Ik was verslaafd. Ik wilde meer, Meer, MEER BOEKEN LEZEN!!! Al die tijd groeide het stemmetje, en onbewust breidde het zijn wortels uit in mijn gedachten.
Op een dag zat ik op het toilet van een café in de Belgische Ardennen op mijn gsm te scrollen. Verbaasd zag ik berichtjes binnenkomen met "Gefeliciteerd!" van medestudenten. Sommigen van hen kende ik niet eens! Het probleem was dat ik niet wist waarvoor ik de felicitaties verdiende.
Ik veegde mijn poep af en verliet het toilet, op weg naar mijn vrienden. Voordat ik de tafel kon bereiken, belde mijn mama me. Ik ging naar buiten en nam de telefoon op.
"Hey mamsie, alles goed?"
"Gefeliciteerd zooneke! Je bent de beste student van je jaar!"
Ik denk dat ik me op dat moment opgewonden had moeten voelen en dat was ook deels. Maar andere gevoelens overschaduwden deze opwinding. Ik voelde me een bedrieger. Ik kende zoveel andere studenten die meer gepassioneerde bio-ingenieurs en bovendien competenter waren dan ik. Deze 'prestatie' gaf me geen voldoening. Het leek alsof de buitenwereld blij voor me was, maar deze blijheid kon mij niet doordringen. Uit het niets zei het stemmetje:
"Waarom ben je goed in iets waar je niet goed in wilt zijn?"
Het was de eerste keer dat het stemmetje overdag verscheen. De zaailing was uit de grond gekomen nadat zijn wortels mijn hele hoofd hadden overwoekerd.
"Waarom stop je niet met je studie? Je gaat er toch nooit iets mee doen."
Die zin raakte me diep en deden de fundamenten van mijn zelfbeeld trillen.
"Je weet dat boeken je echte passie zijn."
Misschien was het tijd voor mij om naar het stemmetje te luisteren.
(Misschien was het tijd om te luisteren naar mijn innerlijke 'Read More Warrior' en te starten aan ons avontuur om levenslang te leren, niet enkel in het aangename donker, maar ook in het verblindende licht van de dag).
De geboorte van de Read More Warrior
Gedurende de volgende maanden voedde ik de zaailing met boeken, gaf het water met interessante gesprekken en verlichtte het met een inzicht. Het inzicht dat boeken een grote kracht bezitten. Urenlang staarde ik naar de zaailing, maar jammer genoeg zag ik geen enkele verandering. Maar toen ik de volgende dag terugkwam, zag ik het eerste blad. De zaailing groeide langzaam maar zeker. Het werd een jong boompje dat klaar was om op een dag een grootse boom te worden en op een dag bloeide hij. De bloem ging open en ik zag een klein figuurtje. Hij richtte zijn zwaard naar me toe en hij hield een boek voor zich als een schild. Dat was de geboorte van de Read More Warrior. Ik pakte hem op en zette hem in een klein kooitje op het internet: mijn blog readmorewarrior.com. Niemand wist van het bestaan van de website, dus niemand kon hem zien. Op die manier hield ik de Warrior enkel voor mezelf.
Een bezoekje aan de boekendokter
Op een dag zat ik in de wachtzaal van het oude stadhuis van Leuven. Het bureau van de burgemeester was voor één dag omgetoverd tot de praktijk van de boekendokter. Toen ik aan de beurt was, stapte ik door de deur die werd opengehouden door een vriendelijke vrouw in een witte labojas. Op het bureau zag ik enkele boeken verspreid liggen en een stapel doktersvoorschriften. Ik was nog steeds niet helemaal comfortabel met het idee dat er een boekendokter bestond.
Ik vertelde haar over het stemmetje in mijn hoofd en mijn passie voor boeken en hoe uit deze combinatie de Read More Warrior was ontstaan. Ik vertelde haar hoe cool het was dat ze een boekendokter was die mensen hielp door boeken aan te raden. We hadden een fijn gesprek en ze raadde me een aantal boeken aan (als je nieuwsgierig bent: The Gifts of Imperfection en The Power of Vulnerability, beide van Brené Brown). Ze zei één zin die ik me tot op de dag van vandaag helder herinner: "Blijf dicht bij jezelf." Dat was het moment waarop ik besloot om de Read More Warrior aan enkele vrienden en familie te laten zien, want voor mij was dat dicht bij mezelf blijven.
Veel van mijn vrienden en familie die ik de verhalen over de Read More Warrior op mijn blog liet zien, waren enthousiast en probeerden me te overtuigen om deze Warrior aan de wereld te tonen. Eerst durfde ik niet. Wat zouden de mensen denken? Tot mijn meter me inspireerde tijdens een lange wandeling om de stap te zetten en de Read More Warrior vrij te laten.
En nu?
Nu zijn de Warrior en ik op ons avontuur met als doel levenslang te leren, niet alleen in het comfortabele donker, maar ook in het verblindende licht van de dag. We vertellen verhalen. We luisteren naar mensen. We lezen, schrijven en tekenen. We leren, elke dag opnieuw. We zoeken naar wapens die ons helpen de draak Resistance te verslaan. We willen leren over fotografie, videografie, webdesign en spreken voor publiek. Met andere woorden, alle vaardigheden die ons nieuwe manieren geven om verhalen te vertellen. Er zijn nog veel dingen die we moeten uitzoeken: Moeten we sociale media gebruiken of niet? Zo ja, op welke manier? In welke taal zullen we spreken? Gaan we fictie of non-fictie verhalen vertellen? Of beide?
We zullen obstakels tegenkomen, maar anders zou het geen avontuur zijn.