Boek
Nederlands

De portrettentrekker

Erik Vlaminck (auteur)

De portrettentrekker

Een man en een vrouw uit een arm Vlaams gezin kijken terug op hun leven.
Titel
De portrettentrekker
Auteur
Erik Vlaminck
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: Wereldbibliotheek, 1998
172 p.
ISBN
90-284-1804-0

Besprekingen

Hard toiletpapier doet pijn

ANTWERPEN - Gewapend met een Belgische tricolore, een houten doos met groene glasschilfers tegen mollen en beveiligd door de moeder van God reist Erik Vlaminck (43) Vlaanderen door. "Een schrijver moet zijn nieuw boek promoten", zegt hij. In De portrettentrekker zet hij zijn grootvader Henri met zus, in het boek Virginie, neer en levert daarmee het vierde deel van zijn cyclus, die van Hoevenen over Kapellen tot Antwerpen loopt. Voor Gazet van Antwerpen kiest hij zijn lievelingsbladzijde: een portret van Virginie (79) op de po. Vanuit het rusthuis denkt ze terug aan de tijd van toen.

Virginie, april 1977

Lichtblauwe tegeltjes en helwit licht. En als ze wat meer voorover gaat zitten, raakt ze met haar voorhoofd de koude wastafel. Het korrelige grijze toiletpapier is hard. En dat is erg, want ze heeft al jaren pijn. Daar. Daar waar een mens niet over kan praten. Peperkoek, pruimen, peren, bonensaus, een sinaasappelschil op de nuchtere maag, zemelen, poeders en drankjes van de apotheek. Niks helpt of heeft ooit geholpen. En uren op de toiletpot zitten zou niet gezond zijn. En te ver voorover buigen ook niet. "Ge moet alle dagen op hetzelfde uur gaan." "Maar ik kan niet gaan." "Omdat ge niet alle dagen op hetzelfde uur gaat." "Wie regelmatig kan gaan, weet niet hoe erg het is om niet te kunnen gaan." "Ge moet het er met de steel van een lepeltje uithalen", had Henri haar ooit gezegd. "Krapuul", had ze hem geantwoord. Zuster en broer kunnen woorden gebruiken die een andere niet kan gebruiken. "Maar ik heb het toch zelf zo gedaan", zei hij verbouwereerd. "In Du…Lees verder

Onlangs werd de 'verbluffende romancyclus van de erfgenaam van Willem Elsschot' (NRC) voltooid. Een overkoepelende titel kreeg de cyclus niet, maar er is een grote onderlinge samenhang tussen de zes delen: "Quatertemperdagen", "Wolven huilen", "Stanny, een stil leven", "De portrettentrekker", "Houten schoenen" en "Het schismatieke schrijven". In dit vierde deel worden de herinneringen van Virginie en Henri, twee kinderen uit een arm katholiek gezin uit Diest, samengebracht in korte portretachtige hoofdstukken. De dementerende Virginie brengt op haar manier -in 1997- ordening in de flarden belevenissen aan de hand van foto's. Twee wereldoorlogen en onopgeloste raadsels beheersten het leven van haar familie. De directe verteltrant, het beeldende taalgebruik en de objectiverende toon laten het verleden van de schrijver voortbestaan in romanvorm. Een haarscherp beeld van het dagelijks leven van kleine mensen in Vlaanderen sinds het begin van deze eeuw. Normale druk.

Over Erik Vlaminck

Erik Vlaminck (Kapellen, 2 juli 1954) is roman- en theaterauteur. Hij leidde de Antwerpse SchrijversAcademie en de Vlaamse Auteursvereniging. Hij is lid van de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en Letteren en sinds 2018 voorzitter van PEN Vlaanderen.

Als romanschrijver kreeg Vlaminck bekendheid met een zesdelige romancyclus over het ongewone leven van gewone mensen in het Vlaanderen van de 20e eeuw. (Later gebundeld in drie delen: Langs moederszijde, Langs vaderszijde, Langs schrijverszijde.) Doorbraak bij een ruim lezerspubliek kwam er in 2008 met Suikerspin en in 2011 met Brandlucht. Zijn meest recente roman Een berg mens onder witte lakens verscheen in maart 2019.

Als theaterauteur werkte Vlaminck voor diverse belangrijke gezelschappen. Hij schrijft ook de column Brieven van Dikke Freddy waarin een dakloze zijn problemen aankaart bij de groten der aarde.

Gepubl…Lees verder op Wikipedia